Paralele z kryzysem subprime narzucają się same. Nieprzejrzyste wyceny, zamrażanie umorzeń, banki ograniczające ekspozycję. W 2007 roku zamrożenie funduszy opartych na sekurytyzowanym długu hipotecznym było pierwszym sygnałem nadciągającej katastrofy, choć wtedy nikt tego tak nie traktował. Ale są istotne różnice. W 2008 roku toksyczne aktywa leżały na bilansach banków finansujących się depozytami milionów obywateli, a upadek jednego ciągnął kaskadę. Dziś ryzyko jest bardziej rozproszone, a rynek private credit stanowi mniej niż 1% globalnych papierów wartościowych wobec 5%, które stanowiły MBS w 2007.
Co ważniejsze, i co łatwo pominąć w panicznej narracji, private credit ma cechy, które czynią go odporniejszym niż tradycyjny sektor bankowy w warunkach stresowych. Fundusze negocjują pożyczki indywidualnie, mają bezpośredni kontakt z kredytobiorcą i mogą szybko renegocjować warunki: zmienić harmonogram spłat, dostosować kowenanty, przeprowadzić restrukturyzację, zanim problem przerodzi się w default. Bank, związany procedurami i regulacjami, takiej zwinności nie ma. To dlatego ta sama elastyczność, która pozwoliła private credit urosnąć, może teraz pomóc mu przetrwać. Fundusz, który widzi problemy u kredytobiorcy, reaguje w tygodnie. Bank potrzebuje na to miesięcy.
Rok 2026 nie będzie nowym 2008. Ale historia się tu nie powtarza, tylko rymuje. Era łatwych dwucyfrowych zwrotów bez zadawania trudnych pytań właśnie się kończy. Inwestorzy, którzy stracili pieniądze w 2008 roku, nie stracili ich dlatego, że spanikowali za wcześnie. Stracili, bo zwrócili uwagę za późno.