Genezę problemów Kuby (notabene byłej hiszpańskiej kolonii) trzeba szukać podczas rządów Fidela Castro. Rządy Fidela to czas (oprócz przede wszystkim represji, propagandy i politycznego terroru) wielkich projektów infrastrukturalnych na Kubie. Dzięki wsparciu ZSSR udało się w latach 60 zbudować Sistema Electroenergético Nacional (Narodowy System Elektroenergetyki, SEN), a w latach 80 i 90 system ten poważnie rozbudować. Dzięki linią przesyłowym oraz integracji elektrowni udało się doprowadzić elektryczność do 95% populacji Kuby. Ciekawym wątkiem jest produkcja energii z trzciny, której Kuba miała pod dostatkiem. Bagassa (pozostałość po wyciśnięciu wody z trzciny) spalana w kotłach realnie wspierał SEN, zwłaszcza w czasie zbiorów. Oprócz cukrowni, Kuba miała pozyskiwać energię głownie z trzech źródeł; Elektrowni termoelektrycznych nazwanych na cześć bohaterów narodowych, elektrowni jądrowej Juaguá, oraz małych elektrowni wodnych mających wspomóc obszary wiejskie. Elektrownie trzcinowe i wodne działać miały jako uzupełnienie energii jądrowej i elektrowni termoelektrycznych, natomiast budowa elektrowni jądrowej nie doszła do skutku, przez co Kuba stała się wysoce zależna od importu ropy, która zasilała elektrownie termoelektryczne.
W 1991 roku, po rozpadzie związku radzieckiego Kuba została postawiona w bardzo ciężkiej sytuacji. Wstępnie na ratunek wyspie przyszedł Hugo Chávez, ówczesny prezydent Wenezueli, zastępując ZSSR w obszarze ropy. W 2006, Castro postawił na rozwiązanie endogeniczne, mające na celu zwiększenie autonomii Kuby. „Revolución Energética” miała polegać na decentralizacji produkcji energii, przejściem z dużych elektrowni, na liczne generatory dieslowe. Rewolucja miała zmarginalizować problem ogólnokrajowych przerw w dostawie prądu oraz zwiększyć wykorzystanie kubańskiej ropy w produkcji. Rozproszony system wymagał skomplikowanej logistyki dostaw paliwa i części zamiennych, co w efekcie miało kontrproduktywne skutki i pogłębiło zależność Kuby od zagranicznych dostaw ropy. Dziś, po 50 latach, SEN jest w opłakanym stanie. Inwestycje w budowę hoteli zamiast w konserwację, nie mówiąc już o rozwoju, infrastruktury energetycznej doprowadziło do erozji możliwości produkcyjnych elektrowni termoelektrycznych, które dziś są w stanie działać na poziomie 34% nominalnej mocy. Elektrownia Antonio Guiteras znajdująca się w Matanzas stała się symbolem zapaści energetycznej Kuby, zaliczając 5 awarii od 2024 roku. Antonio Guiteras jest największą jednostką w Kubańskim systemie, a jej awarie prowadzą bezpośrednio do kaskadowego braku prądu na blisko całej wyspie.