Bliski Wschód odpowiada za około 57% całego importu ropy naftowej do Chin. Mimo negocjacji z Iranem w sprawie umożliwienia przepływu chińskim statkom, zaburzenie łańcucha dostaw stawia Pekin w logistycznie ciężkiej sytuacji. Odejście krajów Europejskich od handlu z Rosją, przekierowało kremlowski eksport do Azji. Analizując ropę naftową , Rosja stanowi 1/5 chińskiego importu, za to Chiny stanowią blisko 1/2 rosyjskiego eksportu. Stawiając to w perspektywie działań ukraińskich wojsk sabotujących rosyjską infrastrukturę naftową i ogólnym zapotrzebowaniu Rosji na ropę, zapełnienie luki po ropie płynącej z Cieśniny Ormuz przez Kreml nie jest możliwe. Niestabilna sytuacja polityczna w Wenezueli oraz zły stan infrastruktury naftowej ograniczają możliwość zwiększenia eksportu tego kraju. Kraje Zatoki Gwinejskiej, mimo licznych chińskich inwestycji, ze względu na niską zawartość siarki w ropie wydobywanej w Afryce Zachodniej, nie są optymalnym rozwiązaniem. Wiele chińskich rafinerii zostało zaprojektowanych z myślą o ciężkiej i bardziej siarkowej ropie z Bliskiego Wschodu, co utrudnia szybkie zwiększenie importu z Afryki Zachodniej. Chiny zostały postawione w wyjątkowo trudnej sytuacji, jeśli nie dojdą do porozumienia z Teheranem, nie wykluczone, że Xi Jinping będzie zmuszony rozmawiać z Donaldem Trumpem. Stany Zjednoczone są w o wiele bardziej korzystnej pozycji. Oprócz własnego wydobycia, są głównym importerem kanadyjskiej ropy. Przy uwzględnieniu regularnego skupu baryłek nafty, gdy ustabilizowała się jej cena po szczycie w 2022 roku spowodowanego atakiem Rosji na Ukrainę, stawia Stany w bardzo silnej pozycji negocjacyjnej i umożliwia Trumpowi dyktowanie warunków.