Kategoria: Aktualności

W ciągu zaledwie kilku tygodni narracja wokół private credit, rynku pożyczek udzielanych poza systemem bankowym, wartego dziś około 2 bilionów dolarów, zmieniła się diametralnie. Z „złotej ery alternatywnego kredytu” przeskoczyła w „pierwszy poważny kryzys zaufania od dekady”. Pytanie, które jeszcze rok temu brzmiało absurdalnie, czy to może być początek czegoś na miarę kryzysu finansowego, dziś pada ze wszystkich stron. Czy słusznie?

„Epoka kamienia łupanego nie zakończyła się z braku kamieni do łupania, a epoka ropy naftowej nie zakończy się dlatego, że światu skończy się ropa, którą możemy wydobyć”. Chodź cytat ministra ropy naftowej i surowców naturalnych Arabii Saudyjskiej, Ahmeda Zaki Yamaniego dotyczył problematyki wydobycia ropy na świecie, jakże aktualny wydaje się dzisiaj na naszym energetycznym podwórku. Choć pod naszymi stopami wciąż leżą miliardy ton czarnego złota, to na warszawskiej giełdzie i w gabinetach prezesów spółek takich jak PGE czy Enea, węgiel stał się gorącym kartoflem, którego nikt nie chce trzymać w bilansie. Dlaczego polscy czempioni energetyczni desperacko dążą do separacji z górnictwem i dlaczego ten rozwód musi być bolesny dla naszych portfeli?

W epoce finansów zarządzanych algorytmami coraz częściej zakładamy, że dobrze dobrany model potrafi oswoić przyszłość. Wykresy, rozkłady i równania mają zamienić niepewność w policzalne ryzyko, a rynki w dobrze naoliwione maszyny. Ale co, jeśli to nie modele opisują rynek, tylko rynek zaczyna naśladować modele, aż do momentu, w którym traci z nimi kontakt? Dziś przyjrzymy się temu, jak wiara w matematyczne obliczone pewniaki potrafi wpychać system finansowy na kurs kolizyjny ze ścianą rzeczywistości oraz dlaczego w kluczowych chwilach zawodzi logika.

Według prognoz na 2026 rok, to właśnie Indie będą krajem z najbardziej dynamicznym wzrostem gospodarczym na świecie. Międzynarodowy Fundusz Walutowy w swoim raporcie ze stycznia 2026 roku zakłada wzrost gospodarczy Indii o 6,4% w ciągu najbliższego roku . Warto dla porównania dodać, że według tego samego raportu wzrost globalny w roku 2026 ma wynieść 3,3%, wzrost gospodarki Chin szacowany jest na 4,5%, a średnia wśród krajów strefy Euro to 1,3%. Economic Survey prowadzony przez redakcję The Economic Times, mówi o rocznych wzrostach na poziomie około 7% przez najbliższe dwa lata . Z tego powodu warto zrozumieć, dlaczego indyjska gospodarka tak szybko się rozwija oraz jakie ma to znaczenie dla światowej gospodarki.

W połowie XIX wieku Wielką Brytanię ogarnęło szaleństwo. Nie chodziło o religię ani politykę, lecz o żelazo i parę. Podczas tzw. „Railway Mania” każdy, od arystokraty po pokojówkę, kupował akcje spółek kolejowych. Obietnica była prosta: kolej to przyszłość, która zmieni wszystko. I mieli rację – kolej zmieniła świat. Ale zanim to się stało, tysiące fortun wyparowało, a giełda się załamała, zostawiając inwestorów z bezwartościowym papierem. Dziś, blisko 200 lat później, historia zdaje się rymować. Zamiast parowozów mamy układy GPU, zamiast węgla – dane, a w roli maszynistów obsadzono wizjonerów z Doliny Krzemowej. Pytanie brzmi: czy wsiadamy właśnie do pociągu ku świetlanej przyszłości, czy może stoimy na torach, patrząc w światła nadjeżdżającego kryzysu?
Ostatnie dwa lata na rynkach finansowych przypominają euforyczny rajd bez trzymanki. Sztuczna inteligencja przestała być domeną inżynierów i stała się głównym paliwem globalnej gospodarki – a przynajmniej tak twierdzą rynkowe wyceny. Wzrosty są bezprecedensowe, a kapitalizacja gigantów technologicznych pcha indeksy na historyczne szczyty. Jednak w cieniu rekordów na Wall Street narasta niepokój. Czy to, co obserwujemy, to fundament nowej ery przemysłowej, czy klasyczna bańka spekulacyjna, która lada moment pęknie z hukiem słyszalnym na każdym kontynencie?

Jeszcze ponad dwie dekady temu obraz inwestowania kojarzył się zwykłemu człowiekowi ze scenami jak z hollywoodzkich filmów. Tłum wzajemnie przekrzykujących się ludzi w garniturach, zadrukowane pliki dokumentów wysypujące się z biurek, głos ciągle dzwoniących setek telefonów, przesuwające się liczby na ekranach wielkich terminali, istne pandemonium. Bariera wejścia na rynek dla przeciętnej osoby była wręcz nieprzekraczalna. W celu posiadania najlepszego portfela inwestycyjnego, zdywersyfikowanych akcji, po pierwsze trzeba było dysponować dużym kapitałem a co ważniejsze należało mieć ogromną wiedzę w tym temacie. Można również było powierzyć swój ciężko zarobiony kapitał funduszom, które jednak pobierały bardzo często znaczne prowizję za swoje usługi. Dzisiaj ten obraz to jedynie relikt przeszłości, chętnie uwieczniany na filmach i opowieściach