Kategoria: Aktualności

Według prognoz na 2026 rok, to właśnie Indie będą krajem z najbardziej dynamicznym wzrostem gospodarczym na świecie. Międzynarodowy Fundusz Walutowy w swoim raporcie ze stycznia 2026 roku zakłada wzrost gospodarczy Indii o 6,4% w ciągu najbliższego roku . Warto dla porównania dodać, że według tego samego raportu wzrost globalny w roku 2026 ma wynieść 3,3%, wzrost gospodarki Chin szacowany jest na 4,5%, a średnia wśród krajów strefy Euro to 1,3%. Economic Survey prowadzony przez redakcję The Economic Times, mówi o rocznych wzrostach na poziomie około 7% przez najbliższe dwa lata . Z tego powodu warto zrozumieć, dlaczego indyjska gospodarka tak szybko się rozwija oraz jakie ma to znaczenie dla światowej gospodarki.

W połowie XIX wieku Wielką Brytanię ogarnęło szaleństwo. Nie chodziło o religię ani politykę, lecz o żelazo i parę. Podczas tzw. „Railway Mania” każdy, od arystokraty po pokojówkę, kupował akcje spółek kolejowych. Obietnica była prosta: kolej to przyszłość, która zmieni wszystko. I mieli rację – kolej zmieniła świat. Ale zanim to się stało, tysiące fortun wyparowało, a giełda się załamała, zostawiając inwestorów z bezwartościowym papierem. Dziś, blisko 200 lat później, historia zdaje się rymować. Zamiast parowozów mamy układy GPU, zamiast węgla – dane, a w roli maszynistów obsadzono wizjonerów z Doliny Krzemowej. Pytanie brzmi: czy wsiadamy właśnie do pociągu ku świetlanej przyszłości, czy może stoimy na torach, patrząc w światła nadjeżdżającego kryzysu?
Ostatnie dwa lata na rynkach finansowych przypominają euforyczny rajd bez trzymanki. Sztuczna inteligencja przestała być domeną inżynierów i stała się głównym paliwem globalnej gospodarki – a przynajmniej tak twierdzą rynkowe wyceny. Wzrosty są bezprecedensowe, a kapitalizacja gigantów technologicznych pcha indeksy na historyczne szczyty. Jednak w cieniu rekordów na Wall Street narasta niepokój. Czy to, co obserwujemy, to fundament nowej ery przemysłowej, czy klasyczna bańka spekulacyjna, która lada moment pęknie z hukiem słyszalnym na każdym kontynencie?

Jeszcze ponad dwie dekady temu obraz inwestowania kojarzył się zwykłemu człowiekowi ze scenami jak z hollywoodzkich filmów. Tłum wzajemnie przekrzykujących się ludzi w garniturach, zadrukowane pliki dokumentów wysypujące się z biurek, głos ciągle dzwoniących setek telefonów, przesuwające się liczby na ekranach wielkich terminali, istne pandemonium. Bariera wejścia na rynek dla przeciętnej osoby była wręcz nieprzekraczalna. W celu posiadania najlepszego portfela inwestycyjnego, zdywersyfikowanych akcji, po pierwsze trzeba było dysponować dużym kapitałem a co ważniejsze należało mieć ogromną wiedzę w tym temacie. Można również było powierzyć swój ciężko zarobiony kapitał funduszom, które jednak pobierały bardzo często znaczne prowizję za swoje usługi. Dzisiaj ten obraz to jedynie relikt przeszłości, chętnie uwieczniany na filmach i opowieściach

Od czasów bessy w latach 2007-2009 Bułgaria przez lata była rynkiem zapomnianym, który do dziś nie powrócił do wycen z tamtego okresu. Ale nadszedł rok 2026, który dla bułgarskiej giełdy papierów wartościowych (BSE – Bulgarian Stock Exchange) przeszedł do historii jako najlepszy początek roku dziejach jej istnienia. Jeszcze kilka lat temu ten rynek kapitałowy był traktowany przez globalnych graczy jako egzotyczna przystań dla nielicznych. Płynność mierzona w ułamkach tego, co oferowała Warszawa czy Praga, oraz brak silnej waluty sprawiały, że giełda w Sofii pozostawała w cieniu większych i uważanych za stabilniejszych sąsiadów. Jednak ta sytuacja drastycznie się zmieniła i rynek ten został zauważony wraz ze zmianami w systemie monetarnym.

Geopolityczna sytuacja Unii Europejskiej staje się coraz bardziej napięta. Zagrożenie suwerenności wschodniej flanki ze strony Rosji, znak zapytania postawiony przez Trumpa nad współpracą z USA oraz systematycznie rosnące wpływy Chin budują wrażenie, że Europa powoli przestaje się liczyć. Unia Europejska staje przed wyzwaniami XXI wieku ze świadomością, że aby sen Europejskiej wspólnoty przetrwał, musi jednocześnie postawić na autonomię i zwiększyć swoje znaczenie. Umowa z państwami Mercosuru (Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj) może być krokiem w dobrą stronę

W 1961 roku dwóch noblistów Franco Modigliani i Merton Miller wstrząsnęli światem ekonomii publikując teorię irrelewancji dywidendy. W ich modelowym, idealnym świecie pozbawionym podatków i emocji, inwestor powinien być obojętny na to, czy firma wypłaca gotówkę, czy reinwestuje zysk. Matematycznie dowód był bezbłędny, jednak w zderzeniu z rzeczywistością okazał się jedynie akademicką utopią. Rynek nie jest bowiem laboratorium. Działają na nim podatki, koszty transakcyjne, a przede wszystkim psychologia i brak zaufania